Gecenin güneşe uzandığı saatlerde işsiz, biri diğerinden bir sene sonra mezun iki arkadaşın halet-i ruhiyesinden devşirilmiş paramparça satırlardır…

Bu hep böyle mi oluyor? “İnsan kendi hayatının merkezinde”; bunu biliyoruz, bunu bize kafamıza vura vura olmasa da baktığımız her yere “büyük balık küçük balığı yutar”  düsturunu kazıyarak öğrettiler. İnsan kendi hayatının merkezinde; peki ya panteondakiler…

Onların hayatının merkezinde kim/ne var? Varlıklarını bağladıkları tanrısal makam olabilir mi? Kesinlikle evet.

Kimse kendine paye kazandıran makamı elinin ardına alarak hakkın tarafını savunacak durumda değil. Panteondakiler için aslolan meseleler arasında hakkın hak edene verilmesi gibi bir konu da yok. Her biri Antik Yunan tragedyalarından sıyrılarak, binbir zahmetle ele getirdikleri yeri korumak ve bu vesileyle de var olmak derdinde. Tanrılardan ateş çalma mavalını, masalı okuyanlara en trajik haliyle sunanlar, bu aparma işinin bir danışıklı dövüş olduğundan dem vurmuyorlar, hiçbir zaman. Ve böylece ateşi çaldığı iddia olunanlar da yücelerde yerini alıyor. Biz mi? İşte geldik, gidiyoz…

Bize hep susun deniyor, bize hep… Ama içimizdeki çocuk “kral çıplak” diyor bütün masumiyetiyle. Tanrılar onu da azarlıyorlar ve biz içimizdeki çocuğun mahzun halini görmezden gelmek zorunda kalıyoruz. Susuyoruz… Çıplak bir kralın önünde ser-gerdan duruyor olmayı gururumuza yediremiyor ve içimizdeki çocuğu da susturuyoruz.

Şairler öldü, deliler öldürüldü ve çocukları biz katlettik. Artık bize hakikati söyleyecek kimse kalmadı… Çünkü hakikat öldü arkadaşlar; artık realite var.

Üniversitelerin önerisi üzerine gündeme gelen değişikliği YÖK Eğitim Komisyonu karara bağladı. Taslak düzenleme YÖK Genel Kurulu’na sunuldu. 27 Ağustos’ta toplanması beklenen YÖK Genel Kurulu’nun onayı ile Fen- Edebiyat Fakülteleri’nde okuyan öğrencilerin öğretmen olarak atanmalarının önündeki bir engel daha kalkmış olacak. Böylece, Fen- Edebiyat mezunları, öğretmen olmak için bir buçuk yıl fazladan eğitim almaktan kurtuldu.

Fen- Edebiyat mezunlarının devlet okullarına öğretmen olarak atanması için, KPSS sınavına girerek, atanacak taban puanı alması yeterli olacak. YÖK’ün yeni kararı ile Fen Edebiyat mezunları bir buçuk yıl fazla eğitimin yanı sıra, tezsiz yüksek lisans harçlarından da kurtulmuş olacak. 1998’den bu yana öğrenciler Eğitim Fakülteleri’nde tezsiz yüksek lisans şeklinde bir buçuk yıl fazladan eğitim alarak formasyon eksiklerini kapatıyorlardı.

Kaynak…

Editör notu;

Arkadaşlar, ben açıkçası bizim açımızdan bir şey değişeceğini sanmıyorum. ‘98′de başlamış, ‘09′da bitmiş olsun bu uygulama diyelim. Bizim durumumuz, Türkçe’de “arada kaynama” olarakta bilinen bir deyime öncülük etmektedir. Muhabbetle…

Hakan

Geçmiş zaman, telefonda Sevil’le konuşuyorum. Eskiler, yeniler, oradan, buradan derken konu Küçük Emrah filmlerine kadar geldi! Hiç unutamadığım bir Küçük Emrah hatıram vardır ki anlatayım efendim!  Siteye katkımız olsun!

Efendim annem devlet memuru, bilen bilir, kadın bana evde bakamadığından kreş köşelerinde de büyümüşlüğüm vardır. Seneeeeee, geçen sene falan değil, 1985, bilemedin ‘86… 5-6 yaşlarında ya var ya yokum! Kreşte her çocuk haftanın bir günü sırayla VHS kasette film getirmek zorunda! Genelde çizgi film, çocuk filmleri vb. getiriyor herkes, öğretmen koyuyor filmi, çekiliyor dasına, bizlerde filmi izliyoruz. Neyse, o hafta benim sıram(mış). Tabii unutuyorum bizimkilere söylemeyi, son gün aklıma geliyor ve bizimkiler de alelacele komşudan bir film buluyorlar. Evde de videomuz olmadığı için tabii bilmiyoruz nedir, ne değildir! Adam filmi çekmiş TV’den bir kasetin üzerine…

Ertesi gün aldım götürdüm efendim kaseti, öğretmen koydu videoya, başlattı filmi, baktı ki Türk filmi; “Tamam bu bebeler bunu izlesin, ben de içeride muhabbete gideyim…” demiş olacak ki, biz bebeler -ki yaklaşık 15 kişiyiz, izlemeye başladık filmi… Efendim film, “Acıların Çocuğu” bilen bilir, Küçük Emrah’ın en ızdırap filmi… Biz bebeler izledik bunu bir buçuk saat kadar! Emrah’ın çekmediği acı, anasının da düşmediği batak, çalışmadığı genelev kalmadı… Filmin sonunda acı, ızdırap ve kahpe hayatın dayanılmaz yükü omuzlarımıza binmiş, daha 5-6 yaşında hayattan soğumuştum ki filmin finalinde bir de Emrah tam abisine, anasına kavuşacakken ölmesin mi! Evet! Emrah, kalbinin ortasına yediği kurşunla yere yığıldı… Emrah yere yığılırda kreşteki onca çocuk durur mu… Ben dahil herkes bir anda ağlamaya zırlamaya başladı… Herkes salya sümük ağlıyor, bağırıyor; “Annnneeeeeeeeeeeeeeeeee…” diye… derken ağlama sesine öğretmenler geliyor… Sonrasını hatırlamıyorum ama bu anlattıklarım daha gözümün önünden gitmiyor.

Hey gidi günler, hey!

DSP’Lİ VEKİLDEN “TÜRK HALK BİLİM KURUMU” KURULSUN TEKLİFİ

DSP İstanbul Milletvekili Hüseyin Mert, Ulusal Kültüre Temel Oluşturan Halk Kültürü ve Sanatını Araştırmak, Korumak, İncelemek, Geliştirmek, Arşiv ve Müze Oluşturmak, Sanatçı ve Halk Bilimci Yetiştirmek, Halk Bilimi ve Sanatlarını Geleceğe Aktarmak Göreviyle “Türk Halk Bilimi Kurumu” Kurulması İçin TBMM Başkanlığına Kanun Teklifi Sundu.

DSP İstanbul Milletvekili Hüseyin Mert, ulusal kültüre temel oluşturan halk kültürü ve sanatını araştırmak, korumak, incelemek, geliştirmek, arşiv ve müze oluşturmak, sanatçı ve halk bilimci yetiştirmek, halk bilimi ve sanatlarını geleceğe aktarmak göreviyle “Türk Halk Bilimi Kurumu” kurulması için TBMM Başkanlığına kanun teklifi sundu.

DSP’li Mert, “Türk Halk Bilim Kurumu” kurulması için Meclis Başkanlığına bir kanun teklifi sundu. Teklifinde, her toplumun sahip olduğu kültür değerleriyle kimlik kazandığına vurgu yapan Mert, Atatürk’ün “Türkiye Cumhuriyetinin temeli kültürdür” sözünü de hatırlattı. Türk kültürünün özgünlüğü ve zenginliğine işaret eden DSP’li Mert, “Türk kültür tarihi, diğer kültürlerden farklı olarak, bulunduğu coğrafya ile sınırlandırılamayacak bir zenginliğe ve özgünlüğe sahip olmuştur. Bu bakımdan bizim kültürümüz tekil değil çoğuldur, katmanlı bir özelliğe sahiptir” dedi.

Türk kültürünün temelini oluşturan halk kültürünün, toplumun ruhsal kimliğini, düşünce ortaklığını, davranış özelliklerini belirleyen, etkileyen ve değiştiren bir özelliği barındırdığını ifade eden Mert, kültürel çapta yaşanan değişikliklere de dikkat çekti. Mert, “Bu yöndeki gelişmelerin ulusal kültürleri ve halk kültürlerini çok yakından etkilemesidir. Birey artık yeryüzünün her yerinde üretilen tüm kültürel ürün ve değerlerin kolayca etkisi altında kalmaktadır. Bunun yarattığı sonuç ise ülkelerin ulusal kültürlerinin ve halk kültürlerinin hızla değişime uğraması, bozulması ve yok olması tehlikesidir. Ülkemizin yakın ve uzak geleceği için çok önemli yer tutan bu olgu, bu yönüyle yaşamsal bir öneme sahiptir. Bu anlamda ulusal kültürümüzü ve ulusal kültürümüzün dayanağı olan halk kültürümüzü korumak, coğrafi sınırlarımızı korumak kadar önem kazanmıştır. Ülkemizde bugüne değin, bu alanı dolduracak ve yönlendirecek bir kurum oluşturulmamıştır.”

DSP İstanbul Milletvekili Hüseyin Mert teklifinde, ulusal kültüre temel oluşturan halk kültürü ve sanatını araştırmak, korumak, incelemek, geliştirmek, arşiv ve müze oluşturmak, sanatçı ve halk bilimci yetiştirmek, halk bilimi ve sanatlarını geleceğe aktarmak göreviyle tüzel kişiliği haiz “Türk Halk Bilimi Kurumu” kurulmasını istedi.

(ANKA)

(ÇAĞ/BÜN)

(Ankara Haber Ajansı) 25.10.2008

Haberin Kaynağı…

Kanun Teklifi

1. Her şeyden önce, okumak bağımlılık yaptığı için zararlıdır. Nice okur-yazarın kitapsızlıktan dolayı bunalıma girdiğini işitmişsinizdir. Öyleyse kendimizi ve özellikle çocuklarımızı bu tehlikeden koruyalım, taze dimağlara bu tür hastalıkların bulaşmasına izin vermeyelim.

2. İkinci olarak kitap; fert ve aile ekonomisi açısından son derece kötü bir duruma düşmemize neden olabilir. Çünkü kitap, bir kez almakla veya okumakla yetinilecek bir özellik taşımamaktadır ve sürekli bir başkasına ihtiyaç duyurucu bir seyir izletmektedir. Yeri gelmişken söyleyelim; “en güzel hediye kitaptır” gibi, kitapçıların uydurdukları bariz olarak sırıtan veciz ifadelerle gençlerimiz kandırılmakta ve her ay yüzbinlerce memleket evladının milyarlarca parası kitabevlerine ve yayınevlerine gömülmektedir. Bunlar da maalesef kazandıkları milyarlarla yine yüzlerce kitap piyasaya sürüp, toplumdaki yarayı büyütmektedirler.

3. Kitapların yazılması, basılması, dağıtımı, satışı ve okunması gibi süreçler, korkunç boyutlara ulaşan kaynak, enerji, zaman ve işgücü israfına, milli servetin heba olmasına; bunlar da kaynakların etkin kullanılmayışından dolayı sosyoekonomik olumsuzluklara yolaçmaktadır.

4. Okuma bağımlısı olanlar üzerinde yapılan araştırmalar da doğrulamıştır ki; çok okumak, ruh ve beden sağlığını bozucu yönde etki yapmaktadır. Zira, okuyanların gözleri, okumayanlara oranla daha çabuk bozulmakta, yine okuyanlarda sırt, bel ve boyun ağrılarına, kireçlenmelere, ruhsal dengesizliklere ve davranış farklılıklarına daha sık rastlanmaktadır. Ayrıca nice kitap bağımlısının, okumak için uykusuz kaldığını da söylemeye gerek yok sanırım…

5. Yine çok okuyanların, zamanla yazma ihtiyacı hissetmeye başladıkları görülmüştür. Yazarların birçoğunun okuyanlar arasından çıkması bir tesadüf olmasa gerek. Dolayısıyla, okuma ve yazma hastalıkları bir kısır döngü şeklinde ilerlemekte ve birbirini etkileyerek büyüyüp toplumu felakete sürüklemektedir.

6. Eğer kitaptan maksadınız öğrenmekse, okumak bilgi edinmenin en dolambaçlı yoludur. Okumak, olsa olsa cehaleti arttırır. Birçok şey okuduktan sonra geriye dönüp baktığınızda, yalnızca ruh dinginliğinizi yitirdiğinizin farkına varmakla kalmaz, hiçbir şey okumadan önceki durumunuza kıyasla çok daha fazla şeyi bilmediğinizi anlamış olursunuz. Hem koskoca Socrates bile; bildiği tek şeyin hiçbir şey bilmediği bilgisi olduğunu söylememiş midir?

Görüldüğü gibi okumanın, telafisi imkansız zararlara yol açtığı apaçık ortada. Elbette okumanın zararları bu kadarla sınırlı değil; ama biz bu yazımızda bellibaşlı maddeleri sıralamaya çalıştık yalnızca.

Gerçekler açıkça gözümüzün önünde dururken ne diye hala okumakta ısrar olsun ki? Gelin toplumca elele verip, hem kendimizi, hem geleceğimizi bu illetten koruyalım; kütüphanelerden, kitapçılardan ve sahhaflardan uzak duralım. İşte sizlere bu yolda atacağınız ilk adım olması temennisiyle bir tavsiye:

‘Bu yazı, okuduğunuz son yazı olsun!’

Fatih ÖZKAFA

Alıntıdır.

İsmet, Elbey, Muhittin, Salih amcalar ve onların yaşayan son ferdi dedem…

Hiçbirinin sahip olduğu şeyler bu gün sahip olduklarımızdan daha fazla değildi ama buna rağmen veya bunula beraber alabildiğine cömerttiler. İsmet amca, evsizin, hatun dırdırından kaçmışın, yalnız yaşayan emeklinin vb. bilumum muhtacın her sabah sığınıp ücretsiz kahvaltı yapabileceği bir kahvehane işletirdi. Bütün komşuları ‘Bedford’ kamyona yükleyip pikniğe götürdüğü ve hazırlanan herşeyin paylaşıldığı günleri unutmak mümkün değil. Aralarında içkiye en düşkünü Elbey amcaydı belki. Dedem anlatır; bir gün elbey amca elinde tepsi, tepside rakısı ve mezesiyle sokakta dolanıyor, bir yandan da demleniyormuş, ‘yahu hayırdır bu ne hal’ diyene, hatun dırdırından dert yanıyormuş garip… Muhittin amca,takımın tek paralı olanı. Onu dedemlerle görmek çok fazla mümkün olmuyordu. Ondan bana kalan davudi sesiyle ‘ Tansel n’aber’ sorusu oldu;şimdi o da sustu. Salih amca, takımın yaptığı şakalara en fazla maruz kalanı, onu akşamları demden dönerken görmek mümkün oluyordu. Ve hepsinin ötesinde dedem…Dedemin duvarları olan yerlerle arası hiç iyi olmamış. Evlenmiş, gene aynı minval üzre devam etmiş hayatına. Çoğu geceler mahallenin çayırında çimeninde sabahlarmış. Sabah namazını kılmadan evden çıkmayan, akşam eve ayık dön(e)meyen, beddua kabiliyeti sıfır olan bir adam…

Biz, ramazanlarda verilen iftar davetlerine yetişebilmekle şanslıyız. Şimdi komşular yerine civarda oturan akrabalar davet edilir oldu. Komşuları çağıran yok. Bence kimse o eski yakınlığa sahip değil artık. Akraba zaten her zaman yakın ama komşuyla yakın olmak zor. Onu arayıp sormak, dert paylaşmak, problemlere çözüm üretmek, ihiyacı olanı vermek… Şimdilerde ‘aman selam vermeyeyim de derdini anlatmasa’ diye bakılır oldu. Bence dedemler olayı çözmüşler. Sigorta şirketleriyle alakaları olmadan kendilerini ve çevredekileri sigorta edebilmenin yolu onların sahip olduğu cömertlik ve diğerkâmlık gibi hasletlermiş. Kaldı ki şimdilerin sigorta şirketleri bile muhatabına yardımı zül sayıyorlar.

Bu adamlar, hayatları boyunca hatasız yaşamadılar elbette hataları var tıpkı bizim de hatalarımız olduğu gibi ama onları anmaya değer bir hayat şekline de sahiplerdi. Sanırım bizim eksiğimiz bu…

tansel

Edebiyat’ın A kapısı,ilk bakışta farkı anlaşılabilen, civarındaki diğer kapılara nazaran en şenlikli olanı. Kırmızı ve sarı  renklerin çokça görüldüğü afişlerle bezeli camlar ve çokça Hikmet KIVILCIMLI. İçi ve dışı bir hayli değişti ilk günden bu yana ama A Kapısında işlenilen konu hep aynı kaldı. Evvelinde daha bir şenlikliymiş; içeride kantinin olduğu zamanlar… Biz son zamanlarına yetiştik ama sabahları girdiğimiz çay kuyruğundan başka hareket kalmamıştı. Hacettepe Company ( terimi dilimize kazandırdığı için Hakan’a teşekkürler) işi ilerlettikten sonra o kuyruk da kalmadı. Kantin kapandı, sonra Beycafe de kapatılmaya çalışıldı ama olmadı. Hoş açılan nev-zuhur alışveriş merkezi cazibesiyle Beycafe’nin kapatılmasına gerek bırakmadı, biz de Bam’a takılır olduk.

A Kapısına yakın ve tarafımızdan ( en azından benim ) ne işe yaradığı, ne anlattığı, neden oraya dikildiği anlaşılamayan ve fakat öğrencilerin oturak olarak kullandığı bir heykel bina edildi.  Yaz günleri sıcaktan altına sığınıp cümle hûbları temaşa ettiğimiz ağaç hep oradaydı. Kışın kapıdan girince hemen sola dönülür yanan kalorifer peteklerinden birine ilşilirdi, sonra hoca gelirdi falan…

Hakan A kapısı hakkında yazacaksın dediğinde düşünüp daha iyi bir metin çıkarmak istedim ama olmadı, gecenin bu vaktinde çalakalem… buyrun Edebiyatın A Kapısı…

tansel

Sözleşmeli Öğretmenler

]]> http://efrad.com/vekil-sozlesmeli-ucretli-ogretmenlik-ile-ilgili/feed/ 0 http://efrad.com/benden-duymus-olmayin/ http://efrad.com/benden-duymus-olmayin/#comments Tue, 26 Aug 2008 08:01:00 +0000 Nazan http://efrad.com/blog/?p=49 Benden duymuş olmayın

Vekil öğretmenlik için başvurular başlamış. Detayları Özgü ve Gökçe biliyor ama kimseciklere söylemiyorlar. Sıkıştırın öğrenin bence.

Onların ağzından zorla öğrendiklerim şunlar: 1- Milli Eğitimden form alınıyormuş 2- Form dolduruluyormuş

İkinci ve güzel haber: Dün Publıc’dekilere söylemiştim. Diğerleri de duysun..

Bu yıl KPSS ile Öğretmen atamaları sırasında formda şöyle yazıyor: ” Formasyon almak ya da Milli Eğitim’e bağlı herhangi bir kurumda bir yıl süre ile çalışmış olmak “

Sonuç: 1 yıl dershanede çalışırsanız- stajınızı kaldırtırsanız… bir yıl akşamları a ya da b üniversitesine gitmiş- formasyon dersleri almış gibi sayılıyorsunuz.

Fark: A ya da B üniversitesindan formasyon almak  için ekstra harç yatırıyorsunuz- dershanede çalışırsanız çok yoruluyorsunuz ama üstüne para kazanıyorsunuz.

saygılar arkadaşlarım benim.

Nazan

Günlük yazacağız ya! tamam madem bu işin adı günlük, gün gün yazayım da bir görün o zaman

Dün, ( 25 Ağustos 2008 ) günlerden pazartesi. Yeni çalışmaya başlayanlar için ve zat’alim için makus günlerden biri..

Özgü hanım yine Ankara’ya geldi. Özgü insanı Mersin’de Taşucu’nda yaşamakta. Okul bitti -gitti. Neyse, gittikten sonra ehliyetini almaya gelmişti. Hayatta en zor ehliyet alan arkadaşlarımızdan biridir. Israrla almamak, alamamak için çabalamıştır. Neyse. Şimdi de diplomasını almaya geldi ama nafile, vermiyorlar. Erasmus öğrencisi olduğu ve Macaristan diyarlarında bir yıl yaşadığı için ne acı ki henüz okulla ilişiği kesilmemiş. Uzatıyorum.

Geldi. O gelince toparlanmak adet oldu. Biz de Ankara’da , bu yaz sıcağında bekçilik yapanlarla buluşuverdik. Sınırlı sayıda yapı kooperatifi gibiydik. Özgü- ben- Hakan ve Gökçe. Gamze hanım çok yorgun olduğu için teşrif etmedi. Servet’lerin düğünleri varmış üç beş tane, ona katılacakmış, gelmedi. Murat kardeşim canım ciğerimin buluştuğumuzdan saat 22′de haberi oldu. Ona katılmadı demek acımasızlık olur. Rıfat zaten hayırsız bir insan bilmiyorum niye gelmedi. Sinem Antep ellerinde fıstık ağaları arasında fotoğraf çektirmekle meşgulmuş. Ben zaten bu organizasyon gerçekleştirildiğinde çalıştığım için sadece … ya gel mesajına  cevaben gittim ve kimler çağırıldı gidince öğrendim..

Mesele bu değildi ki niye bu kadar detaylı yazıyorum. Neyse zamanla öğreniriz. Bu ilk

Klasik mekanımızdaydık. Artık bir alışkanlığa dönüştü sanırım. Bir Brather’s bir de Publıc. Public’deydik. Ne güzel sohbet ettik. Bira içtik söylemesi ayıp. Sonra pişmiş tavuk alıp eve gittik. Hakan bizi sattı evine gitti. Benim evde bir de Muhteber arkadaşım var. Kızlar çetesi olarak, gecenin bi yarısı pişmiş kelleler gibi, tavuğu yedik. Üstüne yemeye içmeye biraz ara verip, Türk kahvesi yaptık. Yine bir ritüele dönüşen fal bakma maceramız başladı. Gökçe sağolsun yine uzun uzun yazdı. Hepimiz ” ay ne hoş harika şeyler yaşayacağız” diyerek kalktık masadan. Ablam, evindeki armutları ( şu tatil yerlerinde çimlerin üzerine koydukları , içi straforla dolu oturak cinsi şeyler var ya onu diyorum)  getirmişti. Teras neredeyse bir evin bir odası kadar kalabalık artık. Keyif yaptık üstünde.

Yine “üç kişi küçücük bir yer yatağında nasıl yatar? ” fizik sorusuna cevap vermek adına birlikte uyuduk. Tabi yastığa başımızı kor komaz uyumadık. Aksine hiç uyumadık. Gecenin üçü oldu sanırım. Kıkır kıkır..

Sabah, birlikte çıktık.

Ben özlüyorum. Okul günleri de böyleydi ya.. Şimdi herzaman ki gibi yine başka telaşlar var hayatlarımızda. Ama ben özlüyorum. Çok keyif aldım. Özgü’yü gördüğüme çok sevindim. Onu çok seviyorum.

Herkesi seviyorum.

Gün gün yazayım, bakın yakında bıkarsınız

Nazan D.

1. Öncelikle site anasayfasında her zaman görebileceğiniz bir yerde durabilen Günlüğe Giriş bağlantısına tıklıyoruz. Velev ki bulamadınız, buraya tıklayınız.

2. Açılan sayfada sizden, kullanıcı adınız ve şifreniz istenecek. Velev ki yok! Hemen bana bir e-posta atıyorsunuz ve bir kullanıcı hesabı istiyorsunuz. Dikkat edilecek en önemli husus; e-yıllık sitemiz şifrenizle günlüğe giriş yapamıyor olmanız. Tavsiyem; her iki sitede kullanıcı adınızı ve şifrenizi aynı seçmeniz olacaktır.

3. Bilgilerinizi girdikten sonra gelen ekranda Yaz ya da Yeni Yazı Yaz bağlantılarından birine tıklıyoruz ve yazımızı yazıyoruz. Velev ki yazamadık! Efendim o zaman yazınızı bilgisayarınızda Word, Wordpad ya da ne bileyim Notepad gibi programlarda yazın ve sonra gerekli yere kopyalayınız.

4. Gerekli imlâ kurallarına da dikkat ederek yazdığımız/yazmakta olduğumuz yazımızı, Kaydet bağlantısına tıklayarak, sonradan üzerinde düzenleme yapabilecek veya yazımıza kaldığımız yerden devam edebilecek şekilde bırakabilir ya da Yayımla bağlantısına tıklayarak hemen sitede yayımlayabiliriz. Velev ki beceremedik! Yazınızı bana e-posta ile yollayabilir ve adınıza yayımlanmasını sağlayabilirsiniz. Ola ki bunu da yapamadık! Açık adresimi size yollayabilirim, mektup atarsınız.

Not: Lütfen yazılarınızın en alt kısmına isminizi eklemeyi unutmayınız.

Muhabbetle…

Hakan

25 Ağustos ‘08, bir MSN akşamındayım…

Tansel:

abi siteye birkaç örnek yazı yaz

Hakan:

bi konu söyle, hatta aklına ilk geleni söyle

Tansel:

okul bitti de ne oldu

Hakan:

bu mu konu

Tansel:

Tansel:

Evet

Pekâlâ, söyleyeyim; benim açımdan çok bir şey değişmedi. Son dersin son final sınavından çıktığımda sadece bir tek şeye sevindim. Elbette okulun bittiğine değil, sadece bundan sonra daha fazla sınava çalışmak zorunda kalmayacağıma seviniyordum, seviniyorum, sevinir gibi oldum, seviniyor olduğumu sanmaya başladım… Açıkçası sevinemedim zira devlet babaya göre hala yeterli eğitimi almış değildim. Sonradan hatırladım da okul bitmeye yakın, pembe bir kağıt üzerine kimlik bilgilerimi yazıp, KPSS için kayıt yaptırmıştım. Aslında niye yaptığımı bilmiyordum çünkü herkes yaptırıyordu –ki benim neyim eksikti. Bununla yetindim mi? Hayır, çünkü idealler büyüktü! Yüksek Lisans yapacaktım, yapacak gibi oldum, yapayazdım, yapamadım! Yapamadım çünkü Türk Dili ve Edebiyatı bölümünde böyle bir maceraya atılmak için İngilizce bilmeniz gerekiyordu! Öyle 6 aylığına Avrupa’ya gidip, hem Macarca hem de İngilizce ders görüp, her haltınızı yabancı dilde halledebiliyor olmanız ve hatta halletmiş olmanız bölüm için yeterli değildi. Elbette olamazdı zira bölümdeki her hoca çatır çatır İngilizce konuşabiliyordu(!) Öyle ya yoksa nasıl hoca olmuşlardı. Her neyse, Yüksek Lisans sevdasından da geçtik, KPSS ’ye devam niteliğinde bir çalışma içine girmeye karar verdim. Öncelikle hangi konulardan soru çıktığına baktım, yani bakacaktım, daha doğrusu bakmaya fırsat kalmadı zira sınav vakti çoktan gelmişti. Çalışmamıştım! Eski Türk Edebiyatı dersi sınavına nasıl giriyorsam aynı şekilde KPSS ‘ye girdim! İşte sonuçlar açıklandı falan derken bir de baktım C1 almışım.

Yüksek Lisans hayali yatmış, KPSS de beni hazmedememişti. İyisi mi dedim askere gideyim. Sordum çevremdekilere; “hemen askere gitmek istesem, ne zaman alırlar beni?” dediler Ağustos celbinde istersen kesin gidersin, gidebilirsin, çıkarsa yolluyorlar… derken anladım ki süresi geçmiş! Askere de gidemedim. Askere gidemedim dedim bari tatile gideyim. Şükür ki orada çok sorun çıkmadı. Bir hafta sevdiceğin yanında tatil yaptım.

Tanselcim soruyorsun, “Okul bitti de ne oldu?” Ne olacak; savaş çıkmış! Rusya dalmış Gürcistana…

Muhabbetle…

Hakan

Tansel

Misal; okuldaki anılarınızı yazın, hocalarla olan maceralarınızı yazıp, nasıl kopya çektiniz onları itiraf edin, sevdiklerinizi, sevmediklerinizi yazın. Bu koskoca 4 yıl sizlere neler verdi, neler aldı? Bensiz Amasra’larda nasıl gezdiniz, nasıl eğlendiniz onları yazın. Utanmayın, çekinmeyin yazın, çizin, karalayın. Hepsini geçtim, aramızda Özkul Çobanoğlu hocamızdan ders almadan mezun olanlar var, neler hissediyorsunuz yazın efendim! Bu bağlamda, aşkımın baharını yazın arkadaşım. YTE 2 dersinden nasıl geçtiğinizi yazın. Sahte fotoğraflardan, Macaristan’a… Nevşehir, Konya gezisinden, Hıdırelleze… Nacho’dan Beycafeye kadar aklınızda kalmış ne varsa yazın beni deli etmeyin!

Parmaklarınız kırılıncaya, sıkılıncaya, çatlayıncaya kadar yazın. Yazın, çizin dedik ama öyle feysbuk ağzıyla yazmayın canım. Bugüne bugün aranızda Türkçe öğretmenleri bile var!

Muhabbetle…

Hakan